Hoi
Nog steeds weet ik niet hoe dit hier te benoemen, maar het jouw naam geven kan ik niet.
Wanneer mensen spreken over zelfmoord als een laffe daad wordt ik woedend, want laf is niet een eigenschap dat jij bezat. Wel liet je mij achter met vele vragen, die nu nog altijd niet beantwoord zijn en die dat waarschijnlijk nooit zullen worden.
Ik herinner mij alles alsof het gisteren was. Donderdagmiddag 13u20 en hoe de aarde onder mijn voeten verdween. Ik zie mezelf verdwaasd naar buiten lopen, in tranen uitbarstend, het meisje die zichzelf uit wanhoop op de grond smeet, het telefoontje naar je vrienden uit een andere school; hun gesnik, hun wanhoop, hun ongeloof. De polyvalente ruimte die vol zat met mensen die alleen en vol vragen achterblijven. De viering in ons kappeleke, die te klein was voor al het volk binnen te laten.. Nooit zal ik het vergeten.
Eigenlijk is het wel gek. Weet je nog, toen we 14 jaar waren? Dat was nogal eens een tijd ;-) Dan hebben we 2 jaar amper gesproken met elkaar, een vriendelijke goeiedag bij het passeren en dat was alles. En toen, toen zaten we voor enkele lessen samen en hoorde ik weer je opmerkingen, waar je met niemand rekening hield. Waar ik nu nog steeds moet om glimlachen. Je zei niet zo veel, maar wat je zei zat er wel recht op :-) En toen.. Toen was je plots weg.
Het voorbije jaar heb ik meer aan je gedacht dan die twee jaar toen we elkaar niet echt meer spraken. Vreemd dat je pas echt voelt hoe vertrouwt iets is als het verdwenen is.
Schrijven moest voor mij een therapie vormen, om de dingen te verwerken. Ik denk dat ik hiermee zal stoppen want nu, exact 1 jaar later voel ik nog steeds dezelfde emoties als toen: ongeloof, verdriet, wanhoop, frustratie en een schuldgevoel. Hoeveel ik ook schrijf, die gevoelens zullen nooit verdwijnen..
Het is 1 jaar geleden, maar nog lang niet vergeten..